duivenveer in de tuin gevonden na een buitje
de duif is geen slachtoffer van onze poes sappho geworden, maar heeft niettemin een veer moeten laten. die lag vanmorgen in de achtertuin en liet zich eerst vinden na een buitje. mooi dat ik een macrolensje voor op mijn fuji x100 bij de hand had.
met (platic) zakken vol verlaten ze de geraniummarkt in den bosch...
hemelvaartsdag in den bosch staat gelijk aan geraniummarkt. blommen & zo dus. een en al kleur, waarvoor ik vandaag alle kleurinstellingen uit mijn fotocamera verwijderd heb. toegegeven: het heeft iets eigenwijs om een bloemenmarkt op te gaan met een zwart-wit-camera, maar ik vond het wel een uitdaging om terug te gaan in de tijd. per slot van rekening deed ik het vier decennia geleden niet anders, met m’n oude kodaks en m’n eerste zenit spiegelreflex.
toen ik in het café een biertje ging drinken en mijn foto’s even doorliep, sprak een man aan de bar me aan; dat het toch zo kleurrijk was in de stad, met al die bloemen. met de geraniummarkt naast de deur kun je moeilijk anders dan dat beamen. ‘maar fotografeert u zwart-wit’, vroeg hij, over mijn schouder mee kijkend…
minder dan een kwart eeuw geleden zou dat geenszins verbazingwekkend geweest zijn, maar nu iedereen een cameraatje of mobieltje heeft dat standaard kleurenfoto’s genereert, kijken mensen vreemd op tegen zwart-wit-fotografie. ik ben er weer naar aan het terugkeren – voor wat mijn vrije werk betreft althans, want klanten willen nog altijd kleur. voor een dagje vrij als op de dag van vandaag zet ik m’n fuji x100 camera op kleurloos met een geelfiltertje. helemaal terug naar toen dus…
groepsfoto van vierentwintig ooggetuigen van kamp vught voor nationaal monument kamp vught. van links naar rechts: 1. eugène jacoby 2. ruud bierman 3. tanneke klaver-constant 4. rob engelander 5. janna de koning-gouman 6. jopie waldorp 7. theo stouten 8. rob cohen 9. pim reijntjes 10. marie verbraeken-blommaart 11. mieke van den burger-steensma 12. ernst verduin 13. ted van der sluis-springer 14. willem snoek 15. lotty huffener-veffer 16. joop onnekink 17. hans zaaijer 18. marianne burgers-van dam 19. peter molthoff 20. gisela wieberdink-söhnlein 21. jaap van mesdag 22. joke folmer 23. beppie ottenbros-bosboom 24. cees arkenbout
klik op de foto voor de vergroting...
januari volgend jaar is het zeventig jaar geleden dat de eerste gevangenen aankwamen in kamp vught, het ‘ss kozentrationslager herzogenbusch’. er zijn niet zo heel veel mensen meer die het nog kunnen navertellen. maar vrijdag waren er dan toch 26 die in nationaal monument kamp vught de opening bijwoonden van de tentoonstelling ‘ogen van de oorlog’. daar hangen 28 portretten van mensen die in de afgelopen tijd in beeld en geschrift zijn geportretteerd voor de expositie en een boek waarin handzaam maar indringend de geschiedenis van de betrokkenen is opgetekend. een boek dat op de valreep nog 28 ooggetuigen van de nazi-terreur in de kampen aan het woord laat. het is haast letterlijk de valreep naar charons veer als je hoort dat een van de geïnterviewden de presentatie van boek en expositie niet heeft mogen meemaken. emile de nijs bik (1921) overleed enkele weken geleden. nochtans getuigden wie er waren, vrijdag, van een opmerkelijke vitaliteit. de oudste, hebe kohlbrugge (1914), verrichtte de openingshandeling. en daarna mochten ze allemaal op de groepsfoto.
lees verder »
oud-gevangene hebe kohlbrugge en fotograaf rogier fokke onthullen een van de foto's van de expositie op de gevel van monument kamp vught.
zesentwintig oud-gevangenen van concentratiekamp vught waren vrijdag aanwezig bij de officiële opening van een nieuwe tentoonstelling in het herinneringscentrum en de presentatie van een bij die expositie behorend boek. van beide is de titel ‘ogen van de oorlog’. in het boek en op de tentoonstelling worden voormalige gevangenen van toen in woord en beeld geportretteerd. zij zijn de laatsten die het verhaal nog vanuit hun eigen ervaringen kunnen vertellen, bijna zeventige jaar na dato.
het is een indrukwekkende tentoonstelling geworden, met prachtige foto’s van rogier fokke, die de oud-gevangenen opzocht met een mobiele fotostudio in de achterbak van z’n auto. voor de expositie combineerde hij de portretten met objecten die voor de oud-gevangenen tijdens hun gevangenschap van grote betekenis zijn geweest. dezelfde foto’s komen terug in het 124 pagina’s tellende boek, dat ook interviews met alle geportretteerden bevat. hiervoor reisde vrijwilligster tanny van de ven van nm kamp vught de afgelopen maanden stad en land af.
het is een mooie serie ontroerende verhalen geworden.
de officiële opening van de tentoonstelling werd verricht door oud-gevangene hebe kohlbrugge en fotograaf rogier fokke. op de foto kijkt directeur jeroen van den eijnde van nationaal monument kamp vught toe. de deels onthulde foto laat een stukje van het portret van hebe kohlbrugge zien.
‘ogen van de oorlog’ is voor € 12,- te koop bij nationaal monument kamp vught.
gekleurd in het vizier
dit zijn eigenlijk momenten voor de betere spiegelreflexcamera; ogenblikken die je moet vangen door op het juiste moment af te drukken met een camera zonder vertraging – want anders grijp je ernaast. mijn fuji x100 kan het ook – vooropgesteld dat je niet de elektronische zoeker of het lcd-schermpje gebruikt. die vertragende factoren moeten uit; gewoon zoals vroeger alleen het zoekervenstertje gebruiken. je moet het risico van parallax op de koop toe nemen, maar er zit dan bijna geen vertraging meer in de reactie van de sluiter op het indrukken van het knopje.
dit plaatje kon ik min of meer bij toeval schieten toen in tijdens een ‘cultuurmarkt’ in ‘de verkadefabriek’ in den bosch even naar buiten liep om een luchtje te scheppen. zoiets is het mooist in zwartwit, maar dat mooie rood van het regenjack tegen het groene gras wilde ik toch ook wel honoreren.
ziya's platenspeler: een echte oude gerrard.
o, we zijn zo verwend met onze mp3-spelers. mensen met dure geluidsinstallaties kijken er op neer, maar vergelijk het eens met de oude platenspelers van vroeger. we hebben nu zomaar stereo zonder bijgeluiden… maar ja, natuurlijk ook wel een tikkeltje steriel.
nee, dan de oude gerrard-platenspeler van dj ziya (alias blue flamingo)… hij draait er oude jazz-, blues- en tango-platen op. 78-toeren bakeliet. hij was zaterdag – bevrijdingsdag – weer van de partij in de stoofstraat in den bosch om er zijn kunsten te vertonen. de foto toont ziya’s gerrard met een oude bakelieten plaat, met daarin weerspiegeld de letters TAIRE uit de naam ‘voltaire’: het koffie- en lunchcafé van ria schouten, die ‘tango libre’ jaarlijks organiseert.
klik HIER voor de fotoserie…
een hondje wordt tussen het tango-publiek door gedragen
nee, dat doe je zo’n diertje niet aan. je laat zo’n hondje zich niet zelf z’n weg zoeken door het gewoel van dansende en naar muziek luisterende mensen. zo’n beestje draag je even.
het is maar een smal straatje, de postelstraat in den bosch; eigenlijk helemaal niet berekend op het jaarlijkse feestje dat ‘tango libre’ heet en waarbij op 5 mei liefhebbers op muziek van dj ziya (alias ‘blue flamingo’) de tango dansen op de klinkers voor café voltaire.
wie er op zo’n moment alleen komt om door te steken van snellestraat naar postelstraat (of omgekeerd), zal zich enige inspanning moeten getroosten.
en z’n hond moeten dragen…
dj ziya kondigt in de stoofstraat de volgende 78-toeren tango-plaat aan
even dreigde de regen roet in het eten te gooien, maar toen het jaarlijkse tango-feestje ter gelegenheid van bevrijdingsdag in de bossche stoofstraat begon, hield pluvius het voor gezien. tango op de keien voor café voltaire in het centrum van den bosch. het is een traditie die door uitbaatster ria schouten een aantal jaren geleden in gang is gezet rond ziya ertekin, de 78-toerenplaten draaiende dj die al weer jaren in rotterdam woont, maar eens per jaar, op bevrijdingsdag, in de stoofstraat draait.
het was minder druk dit jaar, maar misschien is dat ook wel goed. door de drukte van de afgelopen jaren, dreigde het evenement een beetje onzer z’n eigen succes te gaan lijden. maar vandaag was het weer helemaal feest – en voor velen de jaarlijkse reünie…
militair in canadees bevrijdersuniform
het detail dat staat voor het geheel. pars pro toto; daar is er weer een. ik vond dit een van de mooiste beelden van de dodenherdenking van nationaal monument kamp vught. een soldaat in een canadees bevrijdersuniform. hij stond er in z’n eentje, vrijwel de hele tijd in de houding, in het uniform van ‘the black watch r.h.r. of canada’, waarin r.h.r. staat voor royal highland regiment.
theo verbruggen interviewt voor het radio 1 journaal de heer en mevrouw voorn en hun zoon huib over de nalatenschap van moeder/grootmoeder lies bueninck. huib heeft een 'vriendenboekje' in z'n hand, dat bestaat uit aan elkaar gestikte ronde stukjes karton.
verslaggever theo verbruggen van het radio 1 journaal was vandaag in nationaal monument kamp vught om er de heer en mevrouw voorn en hun zoon huib te interviewen over de nalatenschap van hun moeder/schoonmoeder/grootmoeder lies bueninck: een tas met allerlei spullen die ze als gevangene van het concentratiekamp in vught en haar gevangenschap in kampen in dachau en ravensbrück in de oorlog steeds met zich heeft meegesleept. snuisterijen en handwerkjes voornamelijk, maar wel met een grote emotionele waarde. ze zijn een voorbeeld van zaken die bewaard moeten blijven en waarvoor vandaag de actie ‘niet weggooien‘, werd gehouden; een initiatief van musea en instellingen die zich met de tweede wereldoorlog bezig houden. dus ook van nationaal monument kamp vught, waar ik zelf vrijwilliger ben (en onder meer rondleidingen geef aan scholieren in basis- en voortgezet onderwijs).
lees verder »
de mutsen van dansgroep de keigoeikes
en dan loop je op koninginnedag in boxtel tegen jas de keistamper aan… een pop van een kleine vier meter lengte die een toespraak ten overstaan van de burgemeester gaat houden. tradities kunnen leuk zijn, maar deze reus, die zijn bestaansgrond in de middeleeuwen meent te vinden, is dat niet. waar ze de persoon die hem een stem geeft vandaan hebben gehaald, weet ik niet, maar hij is noch begenadigd in het spreken, noch in humor. hoewel, ik sluit niet uit dat het gaat om een optreden dat een buitenstaander niet geacht wordt te begrijpen. gelukkig werd de reuzepop vergezeld van dansgroep de keigoeikes: dames met prachtige mutsen. die mutsen maakten het nog de moeite waard.
affiche bij de expositie in café voltaire
café voltaire in den bosch is een goede plek voor kunst. aan wie er vaker komt, hoef ik dat niet uit te leggen. wie er voor het eerst komt, beseft het na zijn of haar eerste bezoek ook zonder mijn uitleg. hier exposeer ik gedurende de meimaand mijn foto’s.
café voltaire is een soort huiskamer in het hartje van de stad; een plek van onthaasting. de koffie is er goed en het eten eerlijk en tongstrelend. een bijeen gescharreld interieur en dito inventaris doen soms wat denken aan een uitdragerij. misschien is dat wat al die leuke mensen die je er tegen komt aanspreekt.
lees verder »