elektrisch carten op de kermis in den bosch
knetterende vonken onder de cartingkarretjes op de kletsnatte baan. kermis den bosch 2010, met ook vandaag weer erg veel water. zo nu en dan slechts, stapt iemand voor een paar rondjes in.
wel leuk dat je dan de weerspiegeling van de ‘coureur’ vast kunt leggen in de regen op de baan.
gekuifde macho op één been
heel veel gezwollen eigengereidheid paradeert door het stro in de boerenschuur. en dan opeens laat meneer-de-gekuifde-macho zich even gelden op één been. haantjesgedrag op z’n best.
de campingboer laat de koeien uit
de campingboer in het zoeterwoudese kerkdorp zuidbuurt laat zijn koeien uit. hier gaan de dieren tussen de melkbeurten door nog gewoon de wei in. de boer weidt zijn vee, heet het in een haast archaïsch nederlands. het is dan aan het einde van de dag even dringen geblazen op het pad tussen de tenten en kampeerwagens, met veel gedoe van benen en poten.
koe in de stal van de campingboer
hoe krijgt zo’n koe dat voor elkaar, zich zo op haar kop te laten schijten? geen ander beest in de buurt, en toch…
maar misschien zijn het wel oorlogskleuren, want het schatje keek niet echt vriendelijk vanuit de stal van de campingboer naar al die toeristen op het grotendeels tot kampeerterrein verploegde erf. en van die lens moest madame al helemaal niks hebben.
mijn beeld van oud & arm & troosteloos
met de discussie rond de slinkende pensioenen, niet goed opgelet hebbende bestuurders van fondsen en met ons als de gepensioneerden en aankomend-gepensioneerden die achteraf gezien te weinig voor hun oudedagsvoorziening betaald zouden hebben, kwam de afgelopen dagen het beeld van deze foto weer herhaaldelijk op m’n netvlies. toen ik het plaatje schoot, bij een goedkope supermarkt in schagen, had ik nog tien jaar te gaan tot m’n pensioen; inmiddels heb ik weer vijf jaar minder te leven. maar nog steeds is dit mijn beeld van oud & arm & troosteloos; het beeld van zo-wil-ik-het-niet-als-ik-later-groot-ben: met m’n opgezwollen enkels achter zo’n rollator en een boodschappenmandje dat genadeloos mijn bestedingsruimte bloot legt.
en dan willen alle doemverhalen in de krant – ja, hij bestaat nog – me doen geloven dat zo’n toekomst onontkoombaar is.
er is van alles mis aan de discussie en de argumenten rond de pensioenen; wie de schuld heeft en wie nu boeten moeten.
toch denk ik dat de meesten niet echt te klagen hebben.
als je denkt dat ‘t wel meevalt doe je de werkelijkheid misschien geweld aan, maar je wordt ook wel weer wat vrolijker ;-).
sappho kleurt mooi bij de vloer
de nerf ontbreekt haar, maar verder past onze sappho perfect op de houten vloer. eigenlijk is het gewoon zo dat we de vloer – die later kwam dan de kat – op onze feliene huisgenoot hebben afgestemd. zo valt ze af en toe weg tegen de achtergrond – om zich vervolgens toch wel weer te laten gelden. want de liefde van de kat gaat door de maag. en als de honger heerst, valt haar bescheiden inpassing in de ruimte geheel weg…
schaduw van een boom op een veld met jonge prei
voor de mooiste grafische kunst hoef je soms helemaal niets anders te doen dan een knopje indrukken. klik! de schaduw van de boom op het preiveld langs de dijk zou een houtskoolschets kunnen zijn; daaromheen verticale arceringen van de nog maar net (het was eind juli) gepote groente.
ons koekblikje te koop. zo schitterend - en dan is-ie de laatste weken niet eens meer gepoetst...
twee auto’s, dat hoeft niet meer. onze daihatsu move (1998) gaat eruit. het vijfdeurs karretje heeft 105.000 kilometer gereden, verkeert in blakende gezondheid, heeft net een grote beurt achter de rug, ziet er nog prachtig uit in z’n onbeschadigde staat. met radio-cassettespeler. de kleur is van een tamelijk deftig donkergroen.
en dat alles voor de 1.750 europietermannen die we ervoor vragen… wij noemen het hier ons verhuiswagentje. eerlijk gezegd ook wel ons koekblikje. maar het is ongelofelijk wat er allemaal in kan. en je kunt ‘m overal kwijt. interesse? stuur me even een e-mailtje via het contactformulier. klik HIER…
een merrie en twee veulens
nee, ik hoor niet tot de categorie van mensen die paarden benen en hoofden toedichten omdat het ‘edele dieren’ zouden zijn. baarlijke nonsens. hier staan gewoon drie koppen op twaalf poten. maar wel mooi, deze stevige trekpaarden. ik heb ze vandaag gefotografeerd, deze merrie en haar twee veulens, op een weiland in ‘t woud tussen den dungen en schijndel. papa-hengst stond in dezelfde wei, maar hield zich afzijdig. hij had meer interesse in een baal hooi…
een weidebeekjuffer wordt te grazen genomen
een weidebeekjuffer – zo’n mooie donkerblauwe libelle – is in de val gelopen. ze is verstrikt geraakt in een web, waarin een spin al meerdere slachtoffers heeft gemaakt. en nu is het dit juffertje dat genadeloos wordt afgemaakt, tegen het licht van de ondergaande zon boven het riviertje de aa bij middelrode.
